مىفرمايد : با مبانى اشاعره اين مطلب قابل اثبات نيست كه بگوئيم : خداوند حتما صادق است و واجب است صادق باشد چون آنها حسن و قبح عقلى و ذاتى اشياء را منكرند پس بايد بگويند : اگر خداوند راست بگويد همان حسن است و اگر العياذ باللّه دروغ بگويد باز همان حسن است و به زودى مبناى آنها را باطل خواهيم كرد . آرى بر مبناى معتزله و اماميه كه طرفدار حسن و قبح ذاتى و حكمت و عدل الهى هستند كما سيأتى اين مطلب قابل اثبات است كه اللّه تعالى صادق بالضرورة و كذب بر او محال است به استحاله وقوعى و دليل ما اينست كه كذب قبيح است و اين مطلب از بديهيات است عند جميع العقلاء و لذا مشهور خاص و عام است كه دروغگو دشمن خدا است و خداوند حكيم است كما سيأتى و مولاى حكيم كار قبيح انجام نمىدهد كما سيأتى پس خداوند مرتكب كذب نمىشود چون قبيح است .